Politieke Kameleon
Politiek geëngageerd ben ik niet, en een duidelijke ideologie hang ik niet na. Zet mij naast een salonsocialist en ik zal een hart hebben voor de zwakkeren en allochtonen in de samenleving. Zet mij naast een vadsige kapitalist en ik zal vooral de individuele vrijheid en materiele welvaart als hoogste goed beschouwen. Zet mij naast een Elburgse Christenfascist en ik pijp de lieve Heer. Ik heb, naar mijn weten, met vrijwel alle ideologische stromingen geflirt die dit vlakke Nederlandse politieke landschap mij aanbiedt. Ik heb zelfs ooit contact gezocht met de Nederlandse tak van Stormfront. Ik heb me altijd afgevraagd waarom ze nooit wat terugstuurden.
Hoewel? Er zijn tijden geweest dat ik wel een duidelijke mening had. Het was de dag van DE GROTE DEMONSTRATIE TEGEN DE GRUWELIJK OORLOG IN IRAK, aldus meute van internationale sigaarsocialisten. Dat was op 26 oktober 2002, toen de oorlog niet eens begonnen was.
Enfin, ik herinner het me nog in geuren en kleuren. Voor mij was het de eerste dag dat ik iemand was. Het gevoel dat ik voor de eerste keer in mijn leven niemand naar de mond praatte. Ik was, tussen de honderduizend protestanten, wellicht ver in de minderheid door mijn mening. Ik was voor de oorlog. Was ik dom genoeg om mijn genoegen over de oorlog aan honderduizend andersdenkenden te laten blijken?
Ja, gelukkig wel. Want op die dag liep ik rond met een ‘IN MIJN NAAM’-stickertje, gesponsord uit de partijkas van Jan M. (Intermezzo: Allicht was dat niet de bedoeling van onze eigen duinguerrilla’s, die eigenlijk stickers met ‘NIET IN MIJN NAAM’ ‘WWW.SP.NL’ en een aandoenlijk plaatje van twee cartooneske blanken op wie raketten waren gericht, uitdeelden. Ik was zo handig om ‘NIET’ er dus lekker wel af te scheuren). Publiekelijk werd ik niet gelynched, hooguit kreeg ik een opmerking naar mijn hoofd geslingerd in de trant van ‘Maar je bent toch buitenlander?’
Na die grote dag is het bergafwaarts gegaan met mijn politieke ambities. Ik heb politiek maar afgedaan als quatsch en tijdverspilling. Liever werk ik aan mijn eigen denkbeeldige staat: De Sofocratie, waar alles om wijsheid draait. Nee, voor mij is zondag naar de kerk, dinsdag hang ik rond in kraakpanden en donderdag ‘Borrelen met Ballen’. Eigenlijk ben ik best tevreden met deze status quo. Want, waarom zou ik mijn nek willen uitsteken?
Hoewel? Er zijn tijden geweest dat ik wel een duidelijke mening had. Het was de dag van DE GROTE DEMONSTRATIE TEGEN DE GRUWELIJK OORLOG IN IRAK, aldus meute van internationale sigaarsocialisten. Dat was op 26 oktober 2002, toen de oorlog niet eens begonnen was.
Enfin, ik herinner het me nog in geuren en kleuren. Voor mij was het de eerste dag dat ik iemand was. Het gevoel dat ik voor de eerste keer in mijn leven niemand naar de mond praatte. Ik was, tussen de honderduizend protestanten, wellicht ver in de minderheid door mijn mening. Ik was voor de oorlog. Was ik dom genoeg om mijn genoegen over de oorlog aan honderduizend andersdenkenden te laten blijken?
Ja, gelukkig wel. Want op die dag liep ik rond met een ‘IN MIJN NAAM’-stickertje, gesponsord uit de partijkas van Jan M. (Intermezzo: Allicht was dat niet de bedoeling van onze eigen duinguerrilla’s, die eigenlijk stickers met ‘NIET IN MIJN NAAM’ ‘WWW.SP.NL’ en een aandoenlijk plaatje van twee cartooneske blanken op wie raketten waren gericht, uitdeelden. Ik was zo handig om ‘NIET’ er dus lekker wel af te scheuren). Publiekelijk werd ik niet gelynched, hooguit kreeg ik een opmerking naar mijn hoofd geslingerd in de trant van ‘Maar je bent toch buitenlander?’
Na die grote dag is het bergafwaarts gegaan met mijn politieke ambities. Ik heb politiek maar afgedaan als quatsch en tijdverspilling. Liever werk ik aan mijn eigen denkbeeldige staat: De Sofocratie, waar alles om wijsheid draait. Nee, voor mij is zondag naar de kerk, dinsdag hang ik rond in kraakpanden en donderdag ‘Borrelen met Ballen’. Eigenlijk ben ik best tevreden met deze status quo. Want, waarom zou ik mijn nek willen uitsteken?



0 Comments:
Post a Comment
<< Home