Ik en mijn flair voor dramatiek

Voor anderen ben ik altijd een dramaturg geweest. Ik spreek in hyperbolen, mijn onderwerpen zijn vaak net boeiend genoeg en van mijn intonatie krijgt iedereen last van een tachycardie. Maar hoe je het wendt of keert, mensen bezwijken aan de barrage aan emoties die ik op hen afvuur. En wie zou ik zijn als ik die zwakte niet uitbuit?

Zo had ik eens een meisje ontmoet dat haar strijd voortijdig had gestaakt, d'r mond had gesnoerd en mij met van die glazige, afwezige en dus grote ogen mij zat te aan te gapen, terwijl ik vrolijk de laatste minuten van een patiente in geuren en kleuren uiteen zette.

Analyse: Waarom vrolijk? Omdat ik daarvoor de kans schoon zag! Het meisje slikte alles als zoete koek (maar dan ook alles), en om een beetje professioneel als doktor over te komen, moet je niet hypochondrisch maar juist luchtig doen.

Ik legde toen uit dat de mevrouw, die toch al 90 jaar is geworden, met haar gerimpelde en inmiddels vergeelde hand naar mijn hand had gegrepen, mijn hand inderdaad had vastgepakt, mij in de ogen had aangekeken en toen had gezegd: 'Jij..mijn meisje schrikt niet terug.. jij bent...haar adem stokt..echt..ze buigt overeind..lekker', waarop ze haar laatste adem uitblies.
Het meisje hyperventileerde echter van de stress.

Analyse: Waarom? Omdat ik de dood combineer met humor en daarmee een soort beschimmeld sarcasme heb opgewekt. Overigens sluit ik niet uit dat ze -nog nuchter- me toen mij echt lekker vond.

Ziezo, missie geslaagd. Ik heb een onderwerp dat nog net op sterven ligt, dat ik echt lekker ben is natuurlijk een megavette hyperbool en mevrouw had inderdaad last van tachycardie. Haar verslagenheid is veelzeggend en in haar moment van psyschische duisternis sla ik dan ook mijn slag door tegen het meisje het volgende eenvoudige versje te zeggen:

'Eigenlijk wil ik dit liever vergeten.
Kom, ik wil niet blijven.
Zullen we gaan, na het eten?
Dan zullen de liefde bedrijven.'

Analyse: En waarom? Goed zo! Omdat ik mijn kans schoon zag!

En na haar instemmende knik, is het spel afgelopen. Alom felicitaties aan mijzelf! Allicht, looft deze Heer met gouden cimbalen en ivoren hoornen, Hij is Meester der Dramaturgie, Meester der Emoties, Meesterschepper. Voor de amateur die geen enkele flair heeft voor dramatiek is de vraag al gauw 'Neuken?'. De flamboyante dramaturg is de vraag niet of het neuken geblazen is, maar is de allesomvattende vraagzin 'Hoe laat is neuken?' eerder van toepassing. Want de dramaturg is niet alleen de engageur en provocateur van emoties, maar tevens degene die emoties gepersonificeerd voor zich ziet. Hij herkent emoties en kan daarmee inschatten wat zijn grenzen zijn, maar kan tevens emoties vormen en is daarom tweezijdig geniaal bezig met het tot het uiterste uitbuiten van mensen. Daarmee is het verschil tussen de amateur en de dramaturg niet alleen geschetst, maar zelfs een eeuwige waarheid: Terwijl de amateur alleen maar wat aankloot in het duister, maximaliseert de dramaturg zijn kans op succes tot 100%, op wat voor gebied dan ook.

En wie zou ik zijn als ik mijn flair voor dramatiek niet uitbuit?

Politieke Kameleon

Politiek geëngageerd ben ik niet, en een duidelijke ideologie hang ik niet na. Zet mij naast een salonsocialist en ik zal een hart hebben voor de zwakkeren en allochtonen in de samenleving. Zet mij naast een vadsige kapitalist en ik zal vooral de individuele vrijheid en materiele welvaart als hoogste goed beschouwen. Zet mij naast een Elburgse Christenfascist en ik pijp de lieve Heer. Ik heb, naar mijn weten, met vrijwel alle ideologische stromingen geflirt die dit vlakke Nederlandse politieke landschap mij aanbiedt. Ik heb zelfs ooit contact gezocht met de Nederlandse tak van Stormfront. Ik heb me altijd afgevraagd waarom ze nooit wat terugstuurden.

Hoewel? Er zijn tijden geweest dat ik wel een duidelijke mening had. Het was de dag van DE GROTE DEMONSTRATIE TEGEN DE GRUWELIJK OORLOG IN IRAK, aldus meute van internationale sigaarsocialisten. Dat was op 26 oktober 2002, toen de oorlog niet eens begonnen was.
Enfin, ik herinner het me nog in geuren en kleuren. Voor mij was het de eerste dag dat ik iemand was. Het gevoel dat ik voor de eerste keer in mijn leven niemand naar de mond praatte. Ik was, tussen de honderduizend protestanten, wellicht ver in de minderheid door mijn mening. Ik was voor de oorlog. Was ik dom genoeg om mijn genoegen over de oorlog aan honderduizend andersdenkenden te laten blijken?
Ja, gelukkig wel. Want op die dag liep ik rond met een ‘IN MIJN NAAM’-stickertje, gesponsord uit de partijkas van Jan M. (Intermezzo: Allicht was dat niet de bedoeling van onze eigen duinguerrilla’s, die eigenlijk stickers met ‘NIET IN MIJN NAAM’ ‘WWW.SP.NL’ en een aandoenlijk plaatje van twee cartooneske blanken op wie raketten waren gericht, uitdeelden. Ik was zo handig om ‘NIET’ er dus lekker wel af te scheuren). Publiekelijk werd ik niet gelynched, hooguit kreeg ik een opmerking naar mijn hoofd geslingerd in de trant van ‘Maar je bent toch buitenlander?’

Na die grote dag is het bergafwaarts gegaan met mijn politieke ambities. Ik heb politiek maar afgedaan als quatsch en tijdverspilling. Liever werk ik aan mijn eigen denkbeeldige staat: De Sofocratie, waar alles om wijsheid draait. Nee, voor mij is zondag naar de kerk, dinsdag hang ik rond in kraakpanden en donderdag ‘Borrelen met Ballen’. Eigenlijk ben ik best tevreden met deze status quo. Want, waarom zou ik mijn nek willen uitsteken?

'Trots en Fier...'